Het is anders thuis..

Als er iemand binnen jouw gezin is overleden verandert er veel. Er is een persoon weggevallen en net zoals bij een weegschaal raakt het dan uit balans. Samen eten of een verjaardag vieren is niet meer hetzelfde. En onderling kunnen er thuis spanningen ontstaan.

Er zijn gezinnen die dingen zoals kerst en verjaardagen vieren afschaffen, omdat het toch niet meer hetzelfde wordt als eerst. Bij andere gezinnen proberen ze juist alles hetzelfde te laten. De een zal dat fijn vinden en de ander niet. Zo zie je maar weer dat elke persoon uniek is. En het per persoon verschillend is hoe er met de rouw omgegaan wordt.

“COMMUNICATIE IS KEY”

Daarnaast zullen de (gezins)rollen weer opnieuw gevonden moeten worden. Rollen zoals het zijn van een vader, moeder of kind zijn duidelijk. Maar je hebt daarnaast nog tal van anderen rollen. Een rol zoals de grappenmaker aan tafel om alles een beetje luchtig te houden, of degene die de vragen stelden aan tafel. Iedereen heeft zo zijn eigen rol binnen het gezin. Hoe ging het bijvoorbeeld als jullie allemaal ‘s avonds aan tafel zaten voor het avondeten? Hoe verliepen de gesprekken, wie deed wat, hoe waren de verhoudingen?

Nadat mijn vader overleed merkte ik op het begin nog niet zoveel verandering. Deze verandering merkte ik pas na een tijd.

  • De omgang met elkaar ging moeizamer

  • Ik had het gevoel dat alles mijn schuld was

  • Ik voelde mij alleen

  • Ik had het gevoel dat ik alles moest doen

Eerlijk is eerlijk. Hier hebben wij een hele tijd niks mee gedaan. Mede omdat we ook niet wisten hoe dit kwam. Hiervoor ging alles goed, dus misschien is het wel een fase dachten we. Maar die fase duurde een jaar. En daarna nog een jaar. Totdat de maat vol was en we met elkaar gepraat hebben.

Communicatie is key bij dit soort dingen. Spreek je zorgen uit naar elkaar. Spreek je frustraties uit. Spreek uit wat je voelt en hoe je het graag anders zou willen zien. Als je niet communiceert kan er ook niks veranderen. De ander weet dan niet wat jij voelt en hoe jij de dingen ziet. En visa versa. Je kan niet van iemand verwachten zijn/haar gedrag te veranderen als diegene van jou niet eens weet waar de frustratie precies zit.

Probeer voor het jezelf eerst goed duidelijk te maken:

  • Wat zijn je frustraties?

  • Wat zijn je zorgen?

  • Hoe voel je je?

  • Hoe zou jij het willen zien? (de ideale situatie)

Als je dit duidelijk hebt kan je er ook duidelijk over communiceren. Zo weet je precies wat je wilt zeggen en vergeet je niks. Ga samen op zoek naar een oplossing. En misschien is het bij jou, net zoals bij mij, wel het beste om zelfstandiger te worden door bijvoorbeeld op jezelf te gaan wonen. Elkaar de ruimte gunnen. Zodat je weer van de momenten kan genieten dat je elkaar wel ziet.

lisa van heusden