/, Tips/Persoonlijk verhaal: “Niet alweer dit proces”

Persoonlijk verhaal: “Niet alweer dit proces”

By |2019-03-31T10:19:19+00:00maart 27th, 2019|Other, Tips|0 Comments

Naomi Schiks, 21 jaar, schreef voor lisavanheusden.nl een blog over haar persoonlijke verhaal. Op haar eigen blog verteld ze veel over beauty, skincare en de huid. Lees hieronder het verhaal van Naomi:

Vandaag zal ik jullie meenemen in mijn verhaal, maar ik zal ook tips en adviezen geven hoe je het beste om kunt gaan met deze situatie of een soortgelijke.

“De belangrijkste persoon uit het gezin valt weg”

In Oktober 2015 werd er bij mijn moeder de diagnose borstkanker gesteld. Dit was een enorme schok, want je hebt het gevoel alsof de belangrijkste persoon uit het gezin wegvalt. Het was een bijzondere vorm, wat het allemaal nog iets lastiger maakte. De artsen wisten niet goed wat zij ermee aan moesten en er werden vele onderzoeken gestart. Uiteindelijk is er een behandelplan opgesteld wat bestond uit een volledige borstamputatie + lymfklieren verwijderd, 6 chemokuren en 31 bestralingen. Wat een reeks hè? Dat dachten wij toen ook, maar mijn moeder was ontzettend sterk en vocht als een leeuw voor haar leven.

Al snel werd duidelijk dat de chemo zijn werk deed, dat was fijn. Een jaar later (Oktober 2016) werd mijn moeder schoon verklaard. Dit betekent dat er geen kwaadaardige cellen/tumoren meer te vinden zijn en de behandeling klaar is. Wat was dit fijn, we konden eindelijk weer verder met ons leven opbouwen. Mijn moeder had gelijk weer plannen om alles weer op te pakken en zat vol met levenslust.

Door de borstamputatie had mijn moeder soms last van het feit dat ze maar 1 borst had. Er werd overlegd met de oncoloog en plastisch chirurg wat mogelijk was. Wij hadden via een haarspecialist gehoord dat er een optie was om een borst te maken van je eigen buikvet. Dit klonk erg interessant en dit is ook uiteindelijk gebeurt. De operatie had een lange wachttijd. In November 2017 werd de operatie uitgevoerd, het was geslaagd, en mijn moeder had een mooie borst terug. Alles was compleet en wij konden weer ‘’normaal’’ verder gaan leven.

Helaas zo rooskleurig was het niet. Na de operatie, kreeg mijn moeder veel klachten als misselijkheid, maagpijn en andere klachten. Terug naar de artsen, maar die zeiden dat het van de narcose kwam. In Januari kreeg mijn moeder een maagonderzoek, de slang kwam er niet in, omdat haar maag volledig vol met voeding stond. Op dit moment kwamen zij erachter dat de klachten niet van de narcose kwam, maar dat er een enorm grote uitzaaiing in haar maag zat, waardoor de maaguitgang volledig werd geblokkeerd. Er werd opnieuw een diagnose gesteld, uitgezaaide borstkanker naar de maag.

“Niet alweer dit proces”

Op zo’n moment valt je leven echt in deugen, je denkt ‘’niet alweer dit proces’’. Mijn moeder kon niet meer eten, ze werd opgenomen en kreeg sondevoeding. Hier werd zij ontzettend depressief van, en we dachten allemaal dat het niet lang meer zou duren voordat zij zou opgeven. De artsen dachten namelijk dat ze nooit meer zou kunnen eten.
Gelukkig kwam er een oplossing in zicht. Een operatie was mogelijk, niet van verwijdering van de tumor, maar wel om een omleiding te maken van de maag en de darm zodat er een nieuwe maaguitgang gecreëerd werd. Deze operatie was een succes, mijn moeder kon weer eten.

Er werd een behandelplan opgesteld met opnieuw chemokuren elke 2 weken moest zij dit ondergaan. Veel meer vergeleken met vorige keer. Al snel bleek dat de chemo’s niks meer deden en wij kregen te horen dat mijn moeder ongeneeslijk ziek was, en de tumor niet meer weg kon. Er werden opnieuw naar behandelingen gezocht, vele dingen geprobeerd. Mijn moeder was erg zwak en lag veel in het ziekenhuis. Kreeg veel te maken met allerlei andere dingen zoals galontsteking, bloedingen en andere dingen.

Op dit moment is de tumor stabiel en voelt mijn moeder zich redelijk, elke dag is het anders. Zij slikt elke dag chemotabletten en krijgt hormooninjecties. Zolang deze medicijnen de tumor stabiel houden, kun je het leven uitrekken en blijven ze dit toepassen. Zo niet? Dan hopen dat er een nieuw medicijn is die wel weer effect heeft op de tumor. Het belangrijkste is dat de kwaliteit van leven hoog blijft.

Hoe kan je hiermee omgaan als dochter?
Het was erg moeilijk, eerst heb je veel verdriet en boosheid. Daarna kom je in een automatisch proces. Je gaat door en zorgt ervoor dat je moeder zich fijn voelt. Je neemt taken over in het huishouden, je zorgt voor je moeder en vergeet jezelf een beetje.
De 1e keer in 2015 zat ik in mijn examenjaar, deze heb ik toen helaas niet gehaald door alle stress en verdriet. De 2e keer was het heel anders, je wist al een beetje wat je te verwachten stond en ik was daardoor vele malen sterker.
Op dit moment voelt het soms alsof het er even niet is, voelt mijn moeder zich slechter dan komen de zorgen heel hard terug, en probeer ik alles over te nemen van haar. In mijn geval ging ik dus heel erg zorgen, maar ik heb ook gezien dat mensen situaties gaan vermijden of afstand nemen. Iedereen verwerkt zulke dingen op zijn eigen manier.

Tips en adviezen van Naomi:
1. De grootste tip die ik je kan meegeven is, vergeet jezelf niet. Ontspanning is belangrijk, anders ga je er zelf aan onder door. Je kan niet altijd blijven rennen, voorkom dat je zelf uitgeput raakt.

2. Probeer een balans te vinden en accepteer het. Dit kan je doen door een manier te vinden om het proces te verwerken, door bijvoorbeeld een dagboek beginnen om alles van je af te schrijven. Het heeft mij heel erg geholpen.

3. Praat erover. Dit is ook een erg belangrijke, het heeft geen zin om alles op te kroppen. Je mag huilen, je mag boos zijn, je mag even weglopen, maar praat er ook over met wie dan ook.

4. Informeer jezelf. Het heeft mij ontzettend geholpen om heel veel mee te gaan naar gesprekken met artsen. Een overzicht creëren hoe de artsen over de situatie denken en wat mij te verwachten staat. Mijn moeder weet namelijk niet altijd alles meer van de gesprekken, terwijl als zij thuis kwamen ik veel wilde weten.

5. Neem de tijd en voel je zelf niet schuldig. Geef jezelf, je lichaam, de situatie de tijd om het gehele proces een plek te geven. Je kan niet 1-2-3 zo’n situatie oké vinden, maar blijf niet hangen. Het geeft iemand steun als jij sterk bent. Ik kan nu namelijk elke dag denken ‘’oh wat erg, wanneer zal het ophouden?’’, maar dit houdt je niet overeind. Soms heb je slechte dagen, soms heel goede en vergeet je de situatie. Dit is prima, voel je hier niet schuldig over.

Mocht je zelf in deze situatie zitten, wees dan niet bang om contact op te nemen met lotgenoten die ook in deze moeilijke situatie zitten. Dit kan veel steun bieden.

Misschien vind je dit ook interessant:
> 6x Out of your comfortzone gaan
> De balans behouden in het dagelijks leven
> Boek nu een gratis Happiness Call met mij

About the Author: